Dzisiejsze centrum Poznania tylko częściowo przypomina przedwojenną zabudowę. Przyczyną takiego stanu rzeczy są zniszczenia wojenne w 1945 r. oraz późniejsze przemiany urbanistyczne. Przebieg dawnych murów obronnych zaznaczono w nawierzchni jezdni i chodników na czerwono tzw. pozbrukiem. Stare Miasto. Stary Rynek to najlepsza wizytówka miasta. Jak przed wiekami, tak i teraz robi się tutaj interesy. W otaczających rynek kamienicach mają siedziby liczne firmy, banki i biura maklerskie. Przez cały dzień zapraszają w swe progi okoliczne restauracje, a w kawiarnianych ogródkach wokół rynku do późnej nocy nie gasną światła. Przylegle uliczki upatrzyli sobie właściciele antykwariatów, galerii i sklepików z wyrobami rzemiosła artystycznego. Ulica Wielka. Wielka, zaczynająca się w północno--wschodnim narożniku Starego Rynku, w przeszłości stanowiła najkrótszą drogę w kierunku bramy Wielkiej, Ostrowa Tumskiego i szlaku wiodącego do Warszawy, Torunia i Gdańska. Ulica, nazywana wcześniej Tumską (Tum - katedra), wyznaczała południową granicę dzielnicy żydowskiej, ograniczonej od zachodu ul. Żydowską, a od wschodu Wielkimi Garbarami. W 1803 r, po przebudowie kamienic, ludność żydowska została przesiedlona w okolice ówczesnego placu Wilhelmowskiego, co przyspieszyło jej asymilację z polskimi i niemieckimi mieszkańcami Poznania.