Co najmniej od XV w. ratuszowa wieża miała własnego trębacza, który w nocy lustrował miasto i trąbił co godzina, a w przypadku pożaru miał obowiązek sygnalizowania niebezpieczeństwa za pomocą latarni. W wykonywaniu tych czynności wspierał go pomocnik zwany trębaczykiem. Funkcja strażnika na wieży przetrwała aż do XIX w. Dziś w nawiązaniu do dawnej tradycji hejnał jest grany na żywo latem w samo południe. W kolejnych stuleciach wygląd ratusza nadal ulegał zmianom, niestety, nie zawsze na lepsze - na przykład po wojnach szwedzkich, w efekcie zapaści gospodarczej, popadł niemal w ruinę. Zabytek odbudowano w latach 1782-1784 na wniosek Komisji Dobrego Porządku. Odremontowano także nadwątloną przez huragan wieżę, dla której warszawski architekt Efraim Schroeder zaprojektował klasycystyczny helm. Kolejną renowację przeprowadzono na początku XX w. Podczas walk o Poznań w 1945 r. uległa zniszczeniu część wieży, a ogień strawił wnętrza powyżej pierwszego piętra. Po wojnie starano się przywrócić ratuszowi renesansowy charakter. Zegar W średniowieczu zegar był dla miasta powodem do dumy. Pierwszy w Poznaniu czasomierz zamontowano na nieistniejącej już wieży zegarowej, która stała w zachodniej części murów miejskich, w rejonie ul. Koziej, i widać ją było z każdego punktu w mieście. Wkrótce także rada miejska zapragnęła mieć własny chronometr. Pierwszy mechanizm nie działał długo, więc przy okazji wielkiej przebudowy ratusza prowadzonej przez J.B. Quadro zamówiono u ślusarza B. Wolfa nowy zegar. Zgodnie ze spisanymi w kontrakcie wymaganiami rajców, zegar powinien mieć trzy tarcze i jedną póltarczę. Dodatkowo wykonawca miai zaopatrzyć mechanizm w "urządzenie błazeńskie, mianowicie koziołki", trykające się przed wybiciem każdej pełnej godziny. Dziś koziołki można zobaczyć tylko raz na dobę, w południe. Codziennie przed 12.00 pod ratuszem zbiera się tłumek, obserwujący, jak ze środkowej wieżyczki wychodzą dwa koziołki i ku uciesze zgromadzonych, zwłaszcza dzieci, zaczynają się trykać. Liczby zdjęć, jakie robi im się każdego dnia, mogłyby pozazdrościć gwiazdy filmowe.