Domki budnicze Obok ratusza ciągnie się malowniczy szereg kolorowych domków. Są różnej wysokości, mają najczęściej jeden rząd okien i urokliwe podcienia. To tzw. kamieniczki budników, bardzo rzadki przykład średniowiecznej szeregowej zabudowy targowej. Kiedyś były to niezbyt ładne drewniane budy, w których sprzedawano wędzone i solone ryby (a zwłaszcza śledzie, popularne danie postne), sól, powrozy, świece i pochodnie. Z biegiem czasu w tej prestiżowej części miasta w miejscu drewnianych baraków postawiono dwukondygnacyjne murowane wąskie kamieniczki (wyższe piętra służyły właścicielom jako mieszkania). Po ich wschodniej stronie powstał długi podcień, po południowej ceglany fryz, tzw. arkadkowy, a po północnej wykusz z maszkaronem. Obecny wygląd domków ukształtował się w 1535 r. - ta data widnieje na głowicy pierwszej od lewej strony kolumny podcienia (patrząc ze wschodu na zachód). Warto zwrócić uwagę na herb Trzaska - J. Wyleżyńskiego, właściciela kamienicy. Kamieniczka nr 27, sąsiadująca z domami budniczymi od północy, stoi na miejscu dawnej siedziby cechu szewców - to tutaj można było przejść do tzw. jatek szewskich, znajdujących się pomiędzy sukiennicami i jatkami śledziowymi. O tym, jak bogaty byl cech szewców, świadczyła murowana hala z dwoma rzędami straganów. Przetrwały pozostałości dawnych murów w suterenie oraz kolebkowe sklepienie piwnic. O świetności nieistniejących już dziś poznańskich sukiennic świadczą ich pozostałości w sąsiedniej kamienicy (nr 28). Obszerna piętrowa hala powstała w 1386 r. z przywileju króla Władysława Jagiełły. Podupadła na początku XVI w., po czym, podobnie jak sąsiednie kamienice, została odnowiona w 1535 r. Z tego okresu pochodziły wsparte na kolumnach podcienie, zdobiące budynek od wschodu i zachodu. Niestety zachowało się tylko jedno przęsło (odkryte po wojnie) oraz mury i piwnice.