Idąc ul. Garbary, z daleka widzi się w osi ulicy dwie wysokie wieże kościelne. Barok odrzucił regułę orientowania świątyń względem stron świata, wprowadzając zasady kompozycji przestrzennej. Zgodnie z nimi kościoły sytuowano tak, by dominowały w krajobrazie miasta. Kościół Bernardynów do dziś doskonale spełnia te założenia: od południa i północy zamyka perspektywę ul. Garbary, a od zachodu ulic Podgórnej i Długiej. Szczególnie okazale prezentuje się od południa, z Drogi Dębińskiej. Fasada świątyni jest zdominowana przez dwie bliźniacze wieże z efektownymi hełmami. Środkową część zdobią wnęki z figurami świętych franciszkańskich, m.in. św. Jana Kapistrana, założyciela zakonu bernardynów w Polsce. Do kościoła, którego posadzkę podwyższono ze względu na powodzie, wiodą podwójne schody. Jasne i przestronne wnętrze przypomina bardziej operę bądź salę koncertową niż świątynię, co jest zasługą ścienno-filarowego układu przestrzennego, najstarszego tego typu w Polsce. Złudzenia, że jest się w przybytku sztuki, dopełniają zawieszone na długich cięgnach lśniące żyrandole nad główną nawą, a także bogate stiukowe ornamenty ścian i sklepień. Różowe ściany od żółtego beczkowego sklepienia oddziela ciężkie belkowanie. Filary wzdłuż nawy głównej zdobią białe figury dwunastu apostołów - tylko one oraz grupa pasyjna na luku tęczowym przetrwały z dawnego wyposażenia świątyni. Bernardyni, sprowadzeni do Poznania w 1456 r., należeli do tzw. obserwantów, wyodrębnionych z zakonu franciszkanów w XV w. Przyjęta w Polsce nazwa wywodziła się od imienia założyciela -Bernardyna z Sieny. Na otrzymanym od biskupa Andrzeja z Bnina placu na przedmieściu Piaski bernardyni zbudowali drewniany, a potem murowany kościół i klasztor -jeden z pierwszych w Polsce. W czasie potopu Szwedzi podpalili klasztor, a rok później Brandenburczycy spalili kościół. Władze Poznania niechętnie odnosiły się do pomysłu powrotu bernardynów na poprzednie miejsce, ponieważ klasztor, jako doskonały punkt, z którego można było ostrzeliwać miasto, był zagrożeniem dla jego bezpieczeństwa. W 1661 r. zakonnicy wznieśli klasztor w nowym miejscu, według projektów K. Bonadury Starszego i J. Catenazziego. W przeciwieństwie do zasad, jakimi zazwyczaj kierowali się bernardyni, nowa świątynia otrzymała wysokie dumne wieże - jakby w geście pogardy wobec niechętnych mieszczan. Dopiero potem rozpoczęto wznoszenie prezbiterium. Wzorcem dla budowli byl XVII-wieczny kościół Bernardynów w Lublinie. W następnych dziesięcioleciach świątynię niszczyły pożary, huragany i wojny. Na jej obecny kształt w decydujący sposób wpłynęła renowacja w latach 1730-1733. Wtedy właśnie wieże zwieńczono charakterystycznymi ażurowymi hełmami.